Clos Martin XO Folle blanche

Armagnac

Bas-Armagnac

15 anos

40% vol

Parece que é monovarietal, pero como nin coñezo a uva nin sei moito de Armagnac limítome ó que teño na copa. O color é ouro cargado. No nariz ten unha primeira impresión de carballo (sobre todo vello) e froitos secos (améndoa salgada) e un carácter cálido e punzante (para ter só 40 %), cousas que o farían apto para afeccionados ó Lepanto. Logo veñen aromas de ameixa pasa e florais de glicinia, e súmase complexidade con comiño e tons de colonia de señor maior [despois de ler cousas de Luca Turin penso que a este aroma se lle pode chamar “cumarina”, pero tampouco estou seguro]. Pementón? Canela? Todos ben engarzados uns noutros.

A boca ten algo do carácter punzante do nariz, pero en xeral é lixeira en peso, tacto e aromas.

Janneau XO Royal

Armagnac

Bas-Armagnac/

Tenarèze

12 anos

Embotellado pola casa

40% vol

Como disque é moi bo iso de andar a mirar mundo, coñecer outras historias e esas cousas todas, este ano metín no programa un par de armagnaciños, e aquí vai o primeiro (o seguinte, Dm, a semana que vén). En principio, non me chistan moito as bebidas de negociante nin de mestura dunha barrica mercada alí, dúas acolá e así. Ou máis ben non me chista moito a idea. Pero como o que teño a man é o que é, hai o que hai, e o que hai non foi perda de tempo ningunha.

Ambarino con brillos dourados, lágrima gorda e redonda. No nariz, unha primeira impresión estraña, de flor de espiño e marroquinería. Despois dun anaco xa vexo notas máis típicas de brandy, con ameixa pasa, pero non son as dominantes. Agora especias (comiño, p.ex.). Carabuña de cereixa. Nisto vén un ton de violetas cun puntiño de incenso. Volve marchar e queda terroso. Vai alternando rexistros, metendo polo medio algo de pastelería. A boca é alegre e equilibrada, fina; notas sobre todo de especias e de cereixa. Non ten demasiada forza, pero si viveza.

Para recordar sobre todo polo nariz, variado e complexo (parei nesta lista de descriptores, pero se quixese buscarlle máis aínda atopaba algún), aínda que un pouco fuxidío; cando un ten algo identificado, escapa e aparece un aroma distinto (e os que máis me gustan tardan en volver!). Tomo nota.