The Glenrothes 1991

Single Malt

Speyside

17 anos

Embotellado pola destilería

43,00% vol

Aproveitando o cambio de tempo colgo a que seguramente será a última nota da tempada 10/11 (que con tempo de calor o destilado non presta e nunca me chistaron os cubatas).

O whisky ten color de ouro vello, non moi diferente dos anteriores. No nariz preséntase complexo e compacto, con aire de familia (albaricoque/peladillo, cítrico [lima]) pero máis floral (caravel, xeranio) e cun punto balsámico enriba dun fondo [aínda que “enriba” e “fondo” non son a mellor descrición] con tons cereais e aditivos de crianza (avainillados, xerez con froita e froito seco [pero con discreción]) perfectamente tecidos uns noutros. Á parte de todo isto, por momentos asoma algo de amorodo, por momentos torrado/afumado da madeira, por momentos talco. Dos tres é o que me levou máis tempo a enredar co nariz.

Na boca o carballo vese algo recio, e os aromas de entrada son tamén de ebanistería. Con todo, van dando paso, pasando por torrado/afumado, ó carácter do nariz (agradécese sobre todo o balsámico a refrescar).

Pois iso: aromaticamente moi complexo e interesante (nun nivel superior ós outros dous). A boca non está á altura do nariz, pero aínda así teño visto peores tablóns e o final salva a honra da tropa.

The Glenrothes 1994

Single Malt

Speyside

13 anos

Embotellado pola destilería

43,00% vol

Idade chistosa (13 anos; embotellado no 2007) e color xa de ouro vello (como dun ano para outro tampouco hai tanto, aquí ten que haber rexime de madeira distinto). No nariz aparece, como no anterior, un punto de xofre. Ebanistería, abelá e cítricos (sobre todo folla de lima) nun conxunto moi incisivo, penetrante. Logo vai achegando aromas máis dondos de froita; está algo semellante ó albaricoque do 1998 pero desta vez tira máis a ameixa amarela e peladillo cun fondiño de cacaos.

A boca é máis concentrada que o anterior, tanto en aromas como na presenza do carballo, que se agarra á lingua xa de entrada, se ben a sensación tánica marcha pronto para deixar cereal, afumados da madeira e outra vez o xofre. De feito a primeira impresión contrasta bastante co final, que parece lixeiro e trae os aromas do nariz (sobre todo o peladillo) + noces.

En resumo, algún cambio nos aromas (mantemos en xeral o cítrico, a froita de óso e as noces [e o xofre]) e sóbelle a potencia ó ataque, cun tacto máis firme pero alixeirando o final. Posiblemente máis complexo tamén.

The Glenrothes 1998

Single Malt

Speyside

12 anos

Embotellado pola destilería

43,00% vol

Hoxe empezo unha serie de tres Glenrothes, unha casa que por aquí destaca por un par de cousas. Para empezar, a botella pode verse nunha chea de casas de comidas e bares do país con licor café, caña de herbas e cousas polo estilo. A segunda é que é dos non moitos que sacan o whisky “normal” por anadas, no canto de embotellar por idades mínimas.

Este, segundo a etiqueta, foi destilado en 1998 e embotellado en 2010, co que tería arredor de 12 anos (mes arriba, mes abaixo). De color amósase dourado ben intenso (e disque non hai colorante). No nariz aparece un punto sulfuroso (foguete estoupado) e outro alcohólico, pero por debaixo disto temos unha impresión bastante doce, con aire de panadería e pastelería (e mazapán?) máis albaricoque (tamén seco e confeitado) (outras froitas?) con notas cítricas que van indo, vindo e cambiando.

A entrada en boca é franca e cos aromas do nariz. Nos primeiros grolos tarda un pouquiño en organizarse no padal, pero acaba amosando un desenvolvemento interesante a base de albaricoque e mel con contrapunto afumado (afumado de madeira torrada, non de turba)/tabaco para chegar a un final case guloso [ese puntiño afumado un algo secante tira para o equilibrio] no que engade noces.

Na propaganda din “importa a madurez, non a idade”, pero a textura correspóndese co que un pode esperar dun whisky de calidade deses anos (nin menos nin máis). Con todo, en xeral, un Speyside bastante máis que correcto. Convence.