The Dalmore 15 anos

Single Malt

Highlands

Embotellado pola destilería

40,00% vol

Toca hoxe a terceiro e última (polo momento) mostra de Dalmore, co 15 anos (o de 40, o de 50, o Alexander III e o 1974 quedan un pouco fóra das miñas posibilidades). Totalmente criado en madeira de xerez (concretamente Matusalem, Apóstoles e Amoroso), este whisky amosa un color de ouro vello/ambarino que non se aparta demasiado dos anteriores. Na nariz continúa a semellanza da familia coa consabida laranxa, se ben desta volta se presenta cun ton máis perfumado (dándolle un pouco de tempo na copa parece escarchada e máis en licor), acompañada de chocolate con leite, matices anisados, certo ton floral de uz e toxo e todo un trasfondo que denota a madeira empregada: pasificados (ameixa, particularmente), especias (comiño? cravo?), azucre moreno e faiado/libros vellos.

Na boca, moi amable e franca, continúa o carácter de laranxa e chocolate con leite envolto en madeiras, pasificados, froitos secos (améndoa torrada), especias e os leves matices de monte, para rematar nun longo final marcado polo café e un nidio regusto de xaruto. Ó padal preséntase con certa sensación de densidade pero en ningún momento xaropento nin edulcorado. En certo sentido, parece como se collesemos o 12 anos, lle engadimos as dimensións xerezanas do Gran Reserva e lle desemos ó resultado un punto máis de desenvolvemento (que non de potencia).

The Dalmore Gran Reserva

Single Malt

Highlands

Embotellado pola destilería

40,00% vol

Ao igual que o de 12 anos, tamén o "Cigar Malt" pasou polo cambio, e agora chámase "Gran Reserva". Segue a ter como trazo principal unha proporción maioritaria de madeira de xerez fronte a bourbon (60/40), o que queda ben de relevo no nariz e no padal. Non así na vista, que é bastante semellante ó 12 anos (entre o outro vello e o ámbar). No nariz, preséntase a nota de laranxa acompañada de café, que, contra o que eu esperaba, é máis ben minoritario e cede espazo ao chocolate. Están presentes tamén os matices de monte e de coiro, pero dunha forma moito máis discreta que no 12 y o. O carácter do aroma acábase de redondear con tons de biscoito máis un certo recendo a madeiras vellas, a faiado. Adivíñanse tamén os pasificados que se farán máis intensos na boca.

Nesta última, segue a laranxa con chocolate envolta en pasificados de oloroso (uva/ameixa/figo sen que ningún sobresaia dos demais) e froitos secos (particularmente améndoa torrada e posiblemente algo de abelá), cunha repetición do aire de monte e, sobre todo, de faiado, que cos pasificados e os froitos secos define o final.

En xeral, comparado co de 12 anos (non cheguei a probar o Cigar Malt), resulta máis axerezado, con máis ton froitoso e de madeira vella, o que o pode facer máis atractivo para os afeccionados ós brandies andaluces, se ben me parece que o seu irmán de 12 anos tiña máis definición e empaque.

The Dalmore 12 anos

Single Malt

Highlands

12 anos

Embotellado pola destilería

40,00% vol

Outro highland que pasou por cambio de imaxe (xa é o segundo en pouco tempo) e tamén de composición, e de xeito similar ós outros, adóptase un look máis tirando a minimalista, estilizado, elegante e esas cousas todas; con todo, como o que aquí importa é o de dentro da botella (aínda que o cervo está moi bonito), imos ó que interesa. Parece que o Sr. Paterson, o elegante e bigotudo responsable de destilación e mesturas do grupo Whyte & Mackay (estou desexando que me chegue o seu libro), decidiu subirlle a proporción de whisky criado en madeira de xerez e agora están a partes iguais.

Non teño a man unha mostra do anterior, pero recordo que o color era semellante, ouro vello entrando ben no ámbar. O primeiro golpe de nariz faime destacar moito café, particularmente en gran, casca de laranxa amarga e unha dose notable de coiro; posteriormente, obsérvase tamén cacao, certos matices anisados e tamén un ton de monte, con uz e toxo acabado de cortar.

Todas estas notas volven aparecer na boca, coa laranxa, o café con cacao e os anisados, nun padal con presenza que engade notas de noz, algo de caramelo e toffee, repite os matices de monte e volve a presentar o coiro do nariz, pero que desta volta se vai transmutando en regusto de tabaco.

Estou comparando de memoria, pero paréceme que, fronte á versión anterior da anterior (a da etiqueta co debuxo en sepia), en liñas xerais, se engaden sabores novos (particularmente o de uz e toxo), se potencian outros (o café e o coiro, que antes estaba presente como unha pincelada moi escondida), outros se modifican levemente (das laranxas en confitura pasamos á casca fresca) e outros se retiran (recordo que o anterior tiña notas no final de coco, améndoa e mazapán non presentes neste). Un whisky robusto que non está para mexericadas pero segue sendo bastante contemplativo (pensemos café/cacao) aínda co novo vigor.