whiskeiro

Springbank 10 anos

2012-02-01T09:21:00.000-08:00

Single Malt

Campbeltown

10 anos

Embotellado pola destilería

46,00% vol

Toca hoxe un de Campbeltown, e de propiedade familiar, e sen colorante, e sen filtrar, para máis señas. O básico da casa preséntase pálido pálido, ás penas dourado. No nariz a primeira impresión é de austeridade e de frescura. Cereal con apuntamentos florais pero sobre todo con notas vexetais que van ser o retrouso principal da aromática deste whisky. Máis que herbáceos recordan a hortalizas de raíz (ravo?). De repente dá un bandazo e parece dóce e afroitado (albaricoques? ou son cantarelos?). Noutro parece colonia antiga. Nisto hai fume. Plátano con feluxe? E non sigo. Marítimo? Seguramente é autosuxestión. Os aromas dan case todos impresión de xuventude, pero presentados coa definición e a claridade dos anos.

Na boca ataca directo e franco, cereal con apuntamentos de fume. Bo paso marcado e case dóce pero áxil. En cada grolo volve sacar algunha das caras do nariz. Longo. Claramente un bo whisky de media mañá; hai que darlle moita atención porque aínda que amosa unha chea de cousas é o contrario dunha bomba (xa sexa de xerez ou de fume). Destacable o feito de que a súa complexidade sexa cousa do destilado, non de meterlle enriba dúas mans de avainillados e unha de barrica de viño.

Highland Park 1987 (22 anos)

2012-01-17T04:38:00.000-08:00

Single Malt vintage (1987)

Illas (Orkney)

22 anos

Embotellado por Signatory

43,00% vol

Despois das festas, toca volver ó choio e neste caso cun Highland Park vintage do 87. Daquela, cando aínda eu non bebía whisky, destilaron este que agora parece pálido para a idade, cun dourado brillante. No nariz ten a raza da casa engastada nun conxunto harmónico, pulido, redondo. Van paseando entre encaixados e transparentes uns con outros o mel, a uz e a torta de mazá, e tamén cereal, un punto entre vexetal e balsámico, algo de flor branca....Hai quen lle ve o punto marítimo, pero eu non llo atopo. Curiosamente, non se nota fume.

Na boca, malia á palidez, nótase ben o carballo, tanto no tacto como en torrados da madeira que fan que haxa que estar atento para non perder os aromas de antes. Con todo, resolve en dozura e nun final no que predomina a torta de mazá. A boca, estando polo menos dentro do correcta, baixa un pouco o nivel, pero o nariz é cousa fina.

Sazerac Straight Rye 18 yo

2011-11-29T03:11:00.000-08:00

Straight Rye

18 anos

Embotellado pola destilería

[que realmente é Buffalo Trace]

45% vol

Despois do bourbon atácolle agora ó de centeo (straight rye, que ten unha definición similar á do brbn só que o 51% ten que ser centeo). Este, de color ouro vello/ambarino, ten como o da semana pasada un primeiro golpe de vainilla e tamén un aire de herbas aromáticas, pero neste caso tira máis a aneto e semente de fiuncho, máis outras especias: cravo? logo xenxibre que se fai coa primeira voz para logo volver marchar. Logo albaricoque, logo pel de laranxa, logo carbón de brasa... e todo isto co retrouso da vainilla con manteiga.

A boca ten unha entrada dóce e pulida, pero vai medrando o agarre do carballo e facéndose picante. Cada grolo presenta unha faceta do nariz, para logo ir a un final de ebanistaría e especias.

Moi marcado pola madeira, pero tamén complexo, interesante. Bo whisk(e)y.

Buffalo Trace

2011-11-23T03:07:00.000-08:00

Straight Bourbon

Kentucky

9 anos

Embotellado pola destilería

45% vol

Unha vez linlle a un paisano que os afeccionados ós whiskies escoceses temos sorprendentemente pouco interese polos americanos, sabendo que a maioría maduran en envases de bourbon. Para ir remediando, vou metendo na miña rutina algún de por alá, empezando por un straight bourbon (51% mínimo de millo, destilado como máximo a 80%, criado en barril novo).

O da crianza nova nótase xa no color, que é ouro vello cargado con só 9 anos (penso que non lles deixan botar colorante). Tamén no nariz, cun vainillazo xeitoso. Digo xeitoso porque é grande e porque non é desagradable. Tamén algún froito seco (coco, améndoa) e caramelo. Logo dun primeiro momento desta impresión adocicada e de madeira, vén un contrapunto herbal, con menta e néboda das castañas.

A boca ten viveza e véselle algo a xuventude (isto nótase sobre todo no tacto, igual que o carballo, pero este último non chega a ser astrinxente). Presenta os aromas do nariz, engadindo algo de froita amarela. Especialmente curioso o mentolado; segundo o Dr. Lumsden, de Glenmorangie, é unha nota provocada pola interacción oxidativa entre o envase e o destilado. En escoceses non aparece normalmente con esta forza ata que xa ten uns anos máis, e na miña experiencia é sinal de madurez. Parece que nos USA funciona distinto.

Clos Martin XO Folle blanche

2011-11-16T03:40:00.000-08:00

Armagnac

Bas-Armagnac

15 anos

40% vol

Parece que é monovarietal, pero como nin coñezo a uva nin sei moito de Armagnac limítome ó que teño na copa. O color é ouro cargado. No nariz ten unha primeira impresión de carballo (sobre todo vello) e froitos secos (améndoa salgada) e un carácter cálido e punzante (para ter só 40 %), cousas que o farían apto para afeccionados ó Lepanto. Logo veñen aromas de ameixa pasa e florais de glicinia, e súmase complexidade con comiño e tons de colonia de señor maior [despois de ler cousas de Luca Turin penso que a este aroma se lle pode chamar “cumarina”, pero tampouco estou seguro]. Pementón? Canela? Todos ben engarzados uns noutros.

A boca ten algo do carácter punzante do nariz, pero en xeral é lixeira en peso, tacto e aromas.

Janneau XO Royal

2011-11-08T03:35:00.000-08:00

Armagnac

Bas-Armagnac/

Tenarèze

12 anos

Embotellado pola casa

40% vol

Como disque é moi bo iso de andar a mirar mundo, coñecer outras historias e esas cousas todas, este ano metín no programa un par de armagnaciños, e aquí vai o primeiro (o seguinte, Dm, a semana que vén). En principio, non me chistan moito as bebidas de negociante nin de mestura dunha barrica mercada alí, dúas acolá e así. Ou máis ben non me chista moito a idea. Pero como o que teño a man é o que é, hai o que hai, e o que hai non foi perda de tempo ningunha.

Ambarino con brillos dourados, lágrima gorda e redonda. No nariz, unha primeira impresión estraña, de flor de espiño e marroquinería. Despois dun anaco xa vexo notas máis típicas de brandy, con ameixa pasa, pero non son as dominantes. Agora especias (comiño, p.ex.). Carabuña de cereixa. Nisto vén un ton de violetas cun puntiño de incenso. Volve marchar e queda terroso. Vai alternando rexistros, metendo polo medio algo de pastelería. A boca é alegre e equilibrada, fina; notas sobre todo de especias e de cereixa. Non ten demasiada forza, pero si viveza.

Para recordar sobre todo polo nariz, variado e complexo (parei nesta lista de descriptores, pero se quixese buscarlle máis aínda atopaba algún), aínda que un pouco fuxidío; cando un ten algo identificado, escapa e aparece un aroma distinto (e os que máis me gustan tardan en volver!). Tomo nota.

The Macallan sherry oak 18 anos

2011-11-02T05:44:00.000-07:00

Single Malt

Speyside

18 anos

Embotellado pola destilería

43% vol

Segunda entrega, seguindo no val do Spey, cunha casa que ten un departamento de imaxe ó que é fácil collerlle manía. Tanto decantador de Lalique, e tanto bandazo de "só empregamos envases de xerez, que é onde mellor..." a "empregamos dos mellores envases de bourbon" ou de "só empregamos cebada Golden Promise” a “empregamos cebada Minstrel, exclusiva e bla bla bla”. Pero en fin, imos ó whisky que é o que conta.

O color é ouro vello ben cargado. Nariz compacto e clásico, cunha nota protagonista de mazá que se vai movendo entre a froita (madura, asada) e a flor de maceira. Por debaixo (e polo medio) cacaos e especias; por momentos algún apuntamento de pólvora. Algo de laranxa? Algo de fume/madeira torrada?

A boca é de peso pero seca. Aromas do nariz (confírmase a mazá, e todo o tempo) pero reforzando o cacao. Vai metendo tamén abelá, algo de noz. As especias viran para xenxibre e vainilla discreta. Puntos de madeiras nobres. Ecos de brandy.

Percorrido nidio, consistente e equilibrado, cunha tarima de calidade pero que non fai ruído. Claro, boa síntese sen estridencias de destilado franco con xerez mensurado.

Aberlour A'bunadh, lote 35

2011-10-26T03:53:00.000-07:00

Single Malt

Speyside

Embotellado pola destilería

60,30% vol

Para empezar con bo pé, comezamos cun que en principio xa conta con cousas boas polo que non se lle fai: sen filtrar en frío, sen rebaixar, sen colorante. Xa dicía un fenómeno que moitos males do mundo veñen de que a xente non sabe estar quediña.

Á vista é ouro vello con puntos de cobre. As lágrimas, moitas, redondas e pequeniñas, tardan unha chea en formarse e en baixar. No nariz sen diluír (60,3 %) dá cedro, unha nota floral de xeranio, cacao e especias (comiño?). Van aparecendo algúns pasificados, entre ameixa e figo. Por momentos algún mentolado. Complexo, os aromas vanse fundindo uns noutros e desfilando. Mándolle un grolo sen diluír e o whisky parece bastante abordable, aínda que pica un pouco. A entrada é sobre todo cereal, con pan fresco, e só despois vén o resto dos aromas.

Botándolle unha pinga de auga, no nariz destaca moito máis a menta e vólvese algo vexetal. Entre a menta, o xeranio, o chocolate e o cédro recórdame ó Glenmorangie Port Wood Finish (o de antes de Quinta Ruban). Na boca é máis accesible. Como no nariz, reforza a menta e un algo o cacao; as notas de crianza son difíciles de separar unhas doutras. Engade (ou aumenta) un ton de café; algo de laranxa?. Volve o comiño, pechando o final.

Esperaba unha bomba de xerez e non foi así; hai algo de pasificados e se se busca tamén de abelá, pero son discretos. A boca, malia tirar a dóce, está contida por un carballo case secante. Aromática interesante, boa lonxitude e intensidade, consistencia.

Rematou a veda

2011-10-26T03:52:00.000-07:00

O temporal destes días veu que nin pintado, que co calor que houbo non había moita gana de destilado. Por tanto, aberta a tempada 2011-2012, que non vén moi cargada pero si con variedade. Teño xa o material e hai un par de Speysides, uns cantos costeiros, un par de americanos (materia pendente) e un par de armagnacs. A ver en que queda a cousa.

Saúde/slàinte mhath

The Glenrothes 1991

2011-05-05T04:31:00.000-07:00

Single Malt

Speyside

17 anos

Embotellado pola destilería

43,00% vol

Aproveitando o cambio de tempo colgo a que seguramente será a última nota da tempada 10/11 (que con tempo de calor o destilado non presta e nunca me chistaron os cubatas).

O whisky ten color de ouro vello, non moi diferente dos anteriores. No nariz preséntase complexo e compacto, con aire de familia (albaricoque/peladillo, cítrico [lima]) pero máis floral (caravel, xeranio) e cun punto balsámico enriba dun fondo [aínda que “enriba” e “fondo” non son a mellor descrición] con tons cereais e aditivos de crianza (avainillados, xerez con froita e froito seco [pero con discreción]) perfectamente tecidos uns noutros. Á parte de todo isto, por momentos asoma algo de amorodo, por momentos torrado/afumado da madeira, por momentos talco. Dos tres é o que me levou máis tempo a enredar co nariz.

Na boca o carballo vese algo recio, e os aromas de entrada son tamén de ebanistería. Con todo, van dando paso, pasando por torrado/afumado, ó carácter do nariz (agradécese sobre todo o balsámico a refrescar).

Pois iso: aromaticamente moi complexo e interesante (nun nivel superior ós outros dous). A boca non está á altura do nariz, pero aínda así teño visto peores tablóns e o final salva a honra da tropa.

The Glenrothes 1994

2011-03-25T01:44:00.000-07:00

Single Malt

Speyside

13 anos

Embotellado pola destilería

43,00% vol

Idade chistosa (13 anos; embotellado no 2007) e color xa de ouro vello (como dun ano para outro tampouco hai tanto, aquí ten que haber rexime de madeira distinto). No nariz aparece, como no anterior, un punto de xofre. Ebanistería, abelá e cítricos (sobre todo folla de lima) nun conxunto moi incisivo, penetrante. Logo vai achegando aromas máis dondos de froita; está algo semellante ó albaricoque do 1998 pero desta vez tira máis a ameixa amarela e peladillo cun fondiño de cacaos.

A boca é máis concentrada que o anterior, tanto en aromas como na presenza do carballo, que se agarra á lingua xa de entrada, se ben a sensación tánica marcha pronto para deixar cereal, afumados da madeira e outra vez o xofre. De feito a primeira impresión contrasta bastante co final, que parece lixeiro e trae os aromas do nariz (sobre todo o peladillo) + noces.

En resumo, algún cambio nos aromas (mantemos en xeral o cítrico, a froita de óso e as noces [e o xofre]) e sóbelle a potencia ó ataque, cun tacto máis firme pero alixeirando o final. Posiblemente máis complexo tamén.

The Glenrothes 1998

2011-02-08T07:21:00.000-08:00

Single Malt

Speyside

12 anos

Embotellado pola destilería

43,00% vol

Hoxe empezo unha serie de tres Glenrothes, unha casa que por aquí destaca por un par de cousas. Para empezar, a botella pode verse nunha chea de casas de comidas e bares do país con licor café, caña de herbas e cousas polo estilo. A segunda é que é dos non moitos que sacan o whisky “normal” por anadas, no canto de embotellar por idades mínimas.

Este, segundo a etiqueta, foi destilado en 1998 e embotellado en 2010, co que tería arredor de 12 anos (mes arriba, mes abaixo). De color amósase dourado ben intenso (e disque non hai colorante). No nariz aparece un punto sulfuroso (foguete estoupado) e outro alcohólico, pero por debaixo disto temos unha impresión bastante doce, con aire de panadería e pastelería (e mazapán?) máis albaricoque (tamén seco e confeitado) (outras froitas?) con notas cítricas que van indo, vindo e cambiando.

A entrada en boca é franca e cos aromas do nariz. Nos primeiros grolos tarda un pouquiño en organizarse no padal, pero acaba amosando un desenvolvemento interesante a base de albaricoque e mel con contrapunto afumado (afumado de madeira torrada, non de turba)/tabaco para chegar a un final case guloso [ese puntiño afumado un algo secante tira para o equilibrio] no que engade noces.

Na propaganda din “importa a madurez, non a idade”, pero a textura correspóndese co que un pode esperar dun whisky de calidade deses anos (nin menos nin máis). Con todo, en xeral, un Speyside bastante máis que correcto. Convence.

Kilchoman inaugural release

2011-01-28T01:08:00.000-08:00

Single Malt

Islay

3 anos

Embotellado pola destilería

46% vol

Hoxe toca comentar o que está empezando a producir a última destilería montada en Islay, Kilchoman. É un proxecto bastante interesante por varios motivos, e un deles é que empregan cebada cultivada alí por eles. Píllanlle tamén malte á maltería de Port Ellen (como case todas as demais), pero, no canto de mesturar o malte propio [que neste caso ademáis sería cultivado in situ] co outro, como fan p. ex. Laphroaig ou Bowmore, maceran, fermentan e destilan á parte, co que supoño que nalgún momento sacarán un whisky xa non só single malt senón “single finca”.

De momento este Inaugural Release ten color que xa entrou no dourado. No nariz a turba é evidente (cinza) pero non abusiva; de feito o protagonismo é para os aromas de xuventude do destilado, con intensos afroitados (goiaba, pera de manteiga, plátano), algún punto de cera, ribetes florais e algún outro que non dou acabado de identificar. Ó revolver a impresión de destilado fresco faise aínda máis forte, con aire de caña branca.

A boca é bravota, loxicamente, pero téñoos visto con máis anos que non lle andaban moi lonxe. Ataque aínda desorganizado, pero no posgusto hai cousas interesantes, cun cereal bastante franco e cunha turba aquí tamén presente pero equilibrada (agora tira máis a caucho a arder).

Con esta abundancia de aromas e este posgusto é unha destilería interesante para ver como lle vai dentro duns catro ou cinco anos (comezaron a producir en 2005); agora mesmo só sería recomendable para fanáticos da augardente branca, poitín e cousas así. Pode ser un problema o prezo: cando por un whisky de 3 anos e pico piden o que por, poñamos, un HP de 15...

Karukera réserve spéciale

2011-01-12T02:54:00.000-08:00

Rhum vieux agricole

Guadalupe

5 anos

Embotellado pola destilería

42,00% vol

Toca hoxe comentar unha bebida que vén sendo un mundo novo para min. En ron o único que tiña probado era algún combinado perralleiro cando era novo (cousas da idade), pero este ano ocorréuseme que viña sendo hora de ampliar conñecementos, así que empecei por este como primeiro "ron serio". É un ron agricole, que se non me liei moito supón que está feito con zume de cana (e non melazas que quedan da extracción do azucre) e destilado en columna (cousa que sobre o papel non me chistaba moito). A ver entón:

Color pasado de ouro, entramos xa no cobre. Tá ben, non?

No nariz xa vén a sorpresa: intenso e fragrante, todo cheo de aromas que se poden encadrar nun par de grupos. Por un lado, e co protagonismo, temos o andel das especias, con notoria pementa negra, cravo, semente (e talo) de fiúncho, azafrán e mesmo algo de loureiro. Logo vai aparecendo un núcleo de plátano (ben maduro, cando xa vai negro), con certo reborde de pastelaría. Fóra diso, hai tamén algunha nota elusiva (vetiver?)

Na boca entra franco pero aínda con algunha pequena aspereza, e desprega ó instante, pero de xeito ben organizado, toda a riqueza de aromas do nariz e mais algún apuntamento de azucre moreno (isto tamén pode ser suxestión). No final destaca en especial o azafrán (co loureiro mesmo me fai pensar en carne de lagostino).

Como dixen, no paso de boca aínda ten algo por pulir, pero chistoume sobre todo a nitidez das fragrancias, en particular as especiadas, que se presentan tanto no nariz como na boca [en particular no posgusto] cunha definición ben destacable. Hm, contento de telo coñecido.

GlenDronach Allardice

2010-12-22T09:40:00.000-08:00

Single Malt

Speyside

18 anos

Embotellado pola destilería

46,00% vol

Derradeiro de GlenDronach, destilería que pasa ó libro do SAPo (Selo de Aprobación Paco). En color non é moi diferente do de 16 anos. No nariz tamén hai similitudes: predominio de notas florais, con uz, caravel e rosa (máis vexetais e máis un certo aire de talco) e cereal/masa de pan. Ademais hai un fondo de chocolate e caramelo do queimado na casa e froito seco (abelás?). Por momentos ven un algo de cheiro a xofre (mecha de barrica?), pero non chega a deslucir.

A boca ten unha entrada máis densa que a do de 16 anos pero igual de picante, e desprende inmediatamente tons de tabaco, madeira aromática, froitos secos (castaña, abelá) e cacao, para ir deixando ver a masa de pan e flores do nariz antes de entrar nun final de chocolate, tabaco e noces con algún apuntamento almiscarado. Polo medio de todo isto deixouse ver algún mirabel con algo de figo paso.

De todo isto despréndese que é un whisky bastante clasicote na crianza (xerezana), pero con notas vivas do destilado que lle achegan frescor e franqueza e fan que o desenvolvemento na boca teña máis axilidade que se fose un puro oloroso. Placet.

GlenDronach Revival

2010-12-13T03:41:00.000-08:00

Single Malt

Speyside

15 anos

Embotellado pola destilería

46,00% vol

Hoxe aínda toca o capítulo 2 de GlenDronach (aínda porque vou cun algo de retraso: xa case estamos en tempada de Islays e aínda me quedan uns cantos de interior por probar, pero tampouco é cousa de forzar).

Este xa se pode chamar ámbar. No nariz ten semellanzas co de 12 anos, con aqueles puntos florais + tropicais (goiaba?) e a masa de pan, pero agora o ton vexetal parece máis ben de ortiga e hai tamén apuntamentos máis terrosos e algún aire de armario vello. Deixándoo repousar un pouco a masa de pan pasa a ser máis ben mazapán, e xorden notas de herboristería, con menta e anisados, que por momentos recordan case a un licor de herbas. En xeral é fresco e vivo, e pica un pouquiño. Con auga revela bastante máis a crianza xerezana, sobre todo con cacaos e toffee.

O ataque tamén é semellante ó de 12 no tacto, pero con aromática en boca máis intensa (mesmo diluído); de feito xa na entrada solta un ton marcado de fume, pero non fume no sentido de turba, senón como cando a xente fala de afumados nun viño tinto pasado por madeira. Logo atopamos os aromas do nariz pero sobre un fondo de café con leite, tabaco, xaruto (que acaba dominando o final) e cacao que dan unha impresión un algo máis densa que o fondo de crianza do de 12. O mirabel do anterior déixase ver un pouco, pero non estou seguro de que o identificase de non ter probado o outro antes.

En xeral é máis complexo e tamén ten máis potencia, máis seriedade, tamén máis peso da madeira pero para nada é un tablón; é boa madeira que deixa lucir o destilado, sobre todo con eses aromas vexetais e herbais. Igual de franco que o anterior, pero esta maior intensidade e as notas adicionais de crianza fano máis propio para despois de comer que para entre horas. Placet.

GlenDronach Original

2010-11-22T02:31:00.000-08:00

Single Malt

Speyside

12 anos

Embotellado pola destilería

43,00% vol

Toca agora comezar a serie GlenDronach, destilería que volve a estar en funcionamento desde hai dous anos, desde que está en mans de BenRiach, co que pasou a ser unha das poucas independentes. Disque o nivel dos seus whiskies subiu desde entón, pero como non probei aínda os anteriores terei que partir de tabula rasa.

O whisky en si ten un color dourado cargado con algún reflexo cobre. Nariz fragrante e vivaz, cunha primeira bafarada floral (caravel, uz, rosa) cos talos; engarzado nestes últimos tonos aparece tamén algo de froita tropical, goiaba. Menta? Despois de todo isto aparece un aire de masa de pan sobre fondo de madeira xerezana cálida que vai pasando a unha clara nota de mirabel ben maduro.

Na boca ten unha entrada franca e clara, malia ser un pouco secante. Aparece unha certa envolvencia, con miolo de pan e rebordes pasificados (orellóns? algo de figo?) sobre os que volven os mirabeis (frescos, en licor e en xarope) con puntais de doela de oloroso e algún apuntamento cítrico e especiado (cravo?) pasando a un final que mantén a nota central de mirabel pero revela un toque afumado, entre o lume de leña e o foguete estoupado.

É un whisky alegre e aberto, falador, cun perfil aromático interesante e compoñentes ben organizados ademais dunha grande franqueza. Encantado de coñecelo e con curiosidade por ver os máis vellos. Placet.

Glenfarclas 21 anos

2010-11-02T09:30:00.000-07:00

Single Malt

Speyside

21 anos

Embotellado pola destilería

43,00% vol

Por un par de circunstancias chegoume esta botella que encaixa na serie de Glenfarclas que empezara o ano pasado, así que se pode comparar co que entón dixen dos outros (pasa que a comparación fiable fiable non é, visto o tempo que pasou).

De color preséntase dourado cargado, ouro vello pero sen entrar no ámbar. No nariz vemos un whisky coas características da casa: impronta xerezana, con madeira vella pero máis discreta que nos máis novos, con moitas menos acetonas, florais de uz (pero sobre todo de caravel) e esa nota de colonia de avó. Sobre todo a copa parada transmite ben o malte e tamén notas de aceite de abelá e algo de coco. Fronte ó que recordo dos anteriores tamén é un nariz máis compacto, máis denso, pero denso pola madurez do destilado, non en plan xarope.

A entrada na boca é dóce, con regalicia e algo que se move entre o biscoito e a mazá, pero atemperada por un marco de madeiras fragrantes (mesmo matices de cedro) que pasan a ser especias (vid. infr.). O centro do padal tómao un ton de mazá asada con canela (e logo cravo e logo máis especias: vainilla? xenxibre?) e azucre de cana, máis algo de albaricoque confeitado/seco. Logo (pero bastante logo) vai pasando, con apuntamentos de fume e algo de pasificado, a un final que nuns grolos é de pasa e noutros de cacao/café. Cando todo isto se vai esvaíndo quedan ecos de caldo de carne (comparable a un Mortlach novo?) con tomate e cravo.

Como se pode imaxinar despois do que puxen, anda ben servido de complexidade e lonxitude, e a boca ten un desenvolvemento moi moi pausado, redondo, tecido.

[Non podo pechar sen acordarme do proveedor da botella. Alfonso: á túa saúde.]

Un ano máis vello, debe de ser unha cousa boa

2010-11-02T09:27:00.001-07:00

Outro ano máis volve o frío por Glenrandufe, así que xa toca ir empezando coa tempada de destilados 2010-2011. Faise un pouco raro ter un blog parado desde abril (coma os osos pero ó revés), pero a estacionalidade é o que ten. Xa teño mercado grande parte do material, e desta volta vai tocar unha "vertical" de Glenrothes e de Glendronach (que disque é o novo vello Macallan, a ver a ver), algún da costa (a ver se lle boto tamén o dente ó Talisker 10 nos lotes que andan a circular agora) e un par de incursións polo Caribe.

Pois nada: slàinte mhor!

Lagavulin 16 anos

2010-03-23T10:22:00.000-07:00

Single Malt

Islay

16 anos

Embotellado pola destilería (DIAGEO)

43% vol

Ben, e como xa dixera, para rematar esta tempada toca outro clásico de Islay, co que quedan cubertos os tres da costa sur (Ardbeg, Laphroaig e Lagavulin), que ademais é doado de atopar. Á vista preséntasenos ouro vello, pero non perdemos moito tempo mirando para el porque o aroma case nubla a vista: batería completa de turba, con brasas apagadas, grella de asar (de asar xurelos, concretamente, e de feito con aigo de panza de xurelo á brasa), regalicia (adoita xurdir ó combinarse o fume e os avainillados da madeira) e mais farmacia ó fondo, cun certo toque floral e notorias olivas negras. Por momentos aceite de fritir usado. Comezan a vir as algas. Remexemos un pouco a copa e aparece un panorama distinto: o fume retrocede (dentro de lo que cabe, como dicía o outro) e aumentan os tons de farmacia e alcanfor, que van engadindo unha nidia menta balsámica, e aparece certa dozura de cereal. Por momentos volve o fume, pero en forma de pneumático queimado.

Boca densa, oleosa, pesada, co primeiro mazazo de sabores/aromas nada máis pasar os beizos, empezando a mascalo. Farmacia, olivas negras, grella/cinza/regalicia, tamén fume de fogueira. Tamén aquí van aparecendo as algas, coa panza de xurelo e con matices iodados (percebe), que nalgúns grolos se fan co control do final máis dun minuto despois de tragalo.

Moita, moita potencia, concentración e complexidade (e a de descriptores que me quedan no tinteiro: boca de despois do dentista, ostras, tabaco...) que cambia a cada momento. Corta en seco a halitose e o aburrimento.

Laphroaig 10 anos

2010-03-12T07:44:00.000-08:00

Single Malt

Islay

10 anos

Embotellado pola destilería

40% vol

Parece que xa marchou o frío e temos a primavera aquí, co cal imos ir pechando a tempada de destilados deste ano (mañá vou pillar a última botella 2009/10), e xa non é tempo de Islays, pero teño notas que colgar de dous exemplos de libro do estilo, así que aquí van. A primeira é este Laphroaig de 10 anos, whisky que se presenta dun color alaranxado non especialmente digno de mención, a diferenza do resto de sensacións que dá. Ó primeiro golpe de nariz (e sen necesidade de achegalo moito) xa amosa de que tipo de whisky estamos a falar: bafarada de turba con matices (pequenos) de cinza e de algo torrado, como pipas de xirasol, e peixe branco afumado. Pero non todo é fume neste whisky novo en botella verde: o resto do destilado fala ben claro, cun franco carácter afroitado maduro e case tropical (particularmente melón) ó que se unen notas florais (uz, algo de caravel) e aires de farmacia, todo isto sobre notas mariñas que se van apoderando do aire da copa e que nos remiten sobre todo a argazo, poza nas rochas e vento mareiro. Tamén hai unha presenza importante do cereal (pero no medio de todo o anterior) e xa podemos ir adiviñando a aceitosidade que vai vir no padal.

Na boca dá unha nota de fumo ben marcada pero non avasalladora que se mantén durante todo o desenvolvemento, mentres van aparecendo primeiro o malte e a froita/matiz floral/farmacia do nariz e logo as algas (desta vez das comestibles) e o aire de poza nas pedras, que se reforza cun punto nidiamente salgado máis algunha pincelada de iodo. Todo isto vai acompañado dun frescor case vexetal case amargo que lle dá un paso de boca áxil malia á súa untuosidade (vid. infra) e que combina moi ben coa salinidade. O tacto é aceitoso, case espeso, e cobre ben o interior da boca.

É un whisky intenso, con certeza, pero a impresión xeral é de potencia en certo sentido contida, nada explosiva. Loce ben a xuventude (nótese que non digo acusa), coa franqueza dos tonos afroitados e florais, mentres que a súa textura oleosa se encarga de facer pasar desapercibida calquera posible aspereza que puidera ter traído. E, last but not least, a moi pracenteira sensación de estar a tomar unha bebida que sabe, e ben, a mar.

Highland Park 25 anos

2010-03-04T03:37:00.000-08:00

Single Malt

Illas (Orkney)

25 anos

Embotellado pola destilería

48,10% vol

E finalmente toca a derradeira entrega orcadiana, co de 25 (o de 40 queda para o ano que vén). Xa só con botalo na copa podemos ver [en teoría HP embotella sen axustar color] que tira por un camiño algo distinto ós anteriores e algo máis próximo ó traballo doutras destilerías: por riba do color ouro vello ben cargado entramos xa no ámbar. Vese ademáis certa densidade.

O nariz é intenso, cunha bafarada de laranxa amarga e madeira de xerez a certa distancia da copa; máis preto hai madeiras nobres (cedro) e coco que envolven a torta de mazá e o mel de uz. Grande elegancia. Se lle botamos unha pinga de auga danos máis especias e certo ton balsámico (incenso?) sobre un claro toffee que van retrocedendo logo para deixar ver aires de campo en flor (xa me empeza a alterar o sangue, pero esta é a mellor descrición que se me ocorre).

Na boca é bebible sen diluír, con certa firmeza e tanicidade pero cunha textura aveludada. Tamén aquí se fai notar ben ás claras a madeira, con froitos secos que fan de base ó mel/torta de mazá, e a un suave afumado con matices de pólvora e de fume de tabaco. Final propio da casa que engade ademais os matices de madeira, certa manteiga e cafés. A auga, ademais de facelo máis accesible (se for necesario), deixa ver certo matiz salino [divertida coincidencia, porque logo deste vou comentar dous Islays clásicos] e o balsámico.

Coa plenitude da raza de Highland Park, pero desta lucindo o traballo da madeira, moi abrandyado (de xerez concretamente). A impresión xeral é o que se podería esperar a esta idade (máis madeira, destilado máis refinado e complexo) pero acentuando o oloroso e fardando de ebanistería.

Highland Park 18 anos

2010-02-23T04:23:00.000-08:00

Single Malt

Illas (Orkney)

18 anos

Embotellado pola destilería

43,00% vol

Hoxe vai o penúltimo capítulo do bloque Highland Park, co aprezado de 18 anos. Whisky de color ouro case vello, brillante. No nariz fragante, fresco e complexo, con notas florais (desta vez volvemos ó protagonismo da uz, sen o limoeiro do de 15 anos), matices dóces de pastelaría, mazá/marmelo con boa maduración e tamén un punto vexetal, que un non esperaría vendo a idade e os irmáns pequenos, acompañado dun frescor case mentolado. Tamén asoma fume de leña, moi leve cheminea apagada e por momentos algo de pólvora. Todos estes van desfilando polo aire da copa intercalándose, sen embarullar.

A entrada en boca é pura seda, aínda que se vai facendo máis firme. Personalidade da casa, con cereal, torta de mazá e remate a mel moi marcado, pero refrescada polo medio polas notas de mentol e vexetais e marcando un algo máis o afumado, con matices adicionais (pólvora, foguete estoupado) máis outras notas, como regalicia en pau aínda con terra.

En xeral mantén a amplitude e definición, a subtilidade, a franqueza e a constancia no desenvolvemento, pero resulta máis complexo e máis nidio; como contraste ós anteriores, amósase máis lixeiro (sen perder forza nin saborosidade) e seco, con menos graxa. Polo normal, a esta idade un esperaría que dese máis sensación morna e mol de sofá brandiño, pero parece que este prefire manterse de pé, con calma decisión. A estrutura é diferente, o nivel da estrutura é cando menos igual de brillante.

Highland Park 15 anos

2010-02-15T02:22:00.000-08:00

Single Malt

Illas (Orkney)

12 anos

Embotellado pola destilería

40,00% vol

Continuando coa oferta "normal" desta destilería, toca hoxe o de 15 anos. Dourado intenso á vista, preséntanos un nariz franco e fragrante que recorda ó de 12 (con torta de mazá, apuntes florais, mel e toquiño de fume) pero cun par de variacións: nos aires de pastelaría enfatiza bastante a vainilla (pero sen chegar a desequilibrar a grande harmonía deste perfume) e nas notas florais engade un claro aroma de flor de limoeiro.

A boca é, como non, harmónica e proporcionada á vez que saborosa, con cereal seguido dun leve fume de leña ata chegar a un longo e intenso posgusto de sensación cremosa mentres se despregan as notas que viramos no nariz: unha pura torta de mazá, desta vez con limón, fresco e case balsámico, a carón dunha cheminea acendida (pero que tira ben; con este whisky non nos queda alento de dragón) complementada de cando en vez con ecos da madeira de xerez, particularmente algún airiño ocasional de café que lle dá horizontalidade gulosa. Esta gulosidade marcada compleméntase perfecta, curiosa e paradoxalmente cunha sensación seca tamén intensa.

Personalidade similar á do seu irmán máis novo pero posiblemente con máis pouso e avanzando nunha dirección nova, a dos aromas indicados, se ben de estrutura similar (amabilidade, intensidade, proporción, desenvolvemento) só que con máis aplomo.

Highland Park 12 anos

2010-02-03T08:25:00.000-08:00

Single Malt

Illas (Orkney)

12 anos

Embotellado pola destilería

40,00% vol

Despois de Speyside agora tocan un par de capítulos tirando máis para o norte e volvendo probar o básico desta destilería despois da súa remodelación de imaxe (e non só de imaxe: agora xa non hai caramelo e parece que cambiou algo a composición e/ou o destilado). O color é un pouco máis pálido, máis ouro vello cargado que ámbar. No nariz segue sendo un dos máis proporcionados e harmónicos (sen ser insípidos) que coñezo, moi aberto e franco, alegre, con notas de torta de mazá (tanto pola froita como pola pastelaría e mais pola xelatina da mazá) e acordes florais de uz máis ecos de xerez. Engadiría maticiños de algo cítrico (laranxa?) e de froita de óso (peladillo). O fumo hai que buscalo e rebuscalo (antes saltaba ó tirar a rolla). Tamén se nota menos fume na entrada na boca, que é cereal, saborosa, con notas do nariz (torta de mazá, uz) e mel que colle peso nun final no que si se empeza a apreciar a turba (aínda así bastante tímida, e non parece directamente turba. Tabaco? Leña? Non estou seguro, pero para nada combustible fósil). En xeral o dito: franco e equilibrado, pero saboroso, con intensidade e miolo (concretamente miolo de repostería, pero sen facerse adocicado [recordemos: equilibrio]). Impresiona o posgusto polo tempo que mantén o nivel e polo seu desenvolvemento. En serio, repasando a nota que acabo de escribir parece un whisky case simple, pero non o é; se alguén quere saber como é un whisky ben armado, este é un bo exemplo.

Glenfarclas 105

2010-01-27T00:42:00.000-08:00

Single Malt

Speyside

Sen indicación de idade

Embotellado pola destilería

60,00% vol

A última entrega da serie Glenfarclas vén cunha versión embotellada a 60%, que penso que é o primeiro whisky cask strength (id est, máis ou menos coa concentración que tiña na barrica, sen reducir con auga) que comento aquí. A vantaxe do cask strength, ademais da concentración en si, que lle permite a un tomalo coa forza que queira (a min gústanme arrdor de 45%, pero todo depende), é que hai unha chea de compostos aromáticos que son solubles en alcohol pero non en auga, co que, ó reducir a 40% para embotellar, pérdense cousas; se collemos un whisky e embotellamos parte a 40% e parte a 60% e logo lle botamos a este último auga na copa ata deixalo co mesmo alcohol que o outro, non temos dous whiskies iguais, senón que o segundo vai ter máis intensidade.

En fin, pasando ó asunto do día: visualmente preséntase ámbar con puntos cobrizos e de aspecto denso. A impresión de densidade vénnos tamén no nariz, aromático e franco, con mazá asada e albaricoque matizados cun algo de uz sobre madeira vella, chocolate con leite e pasificados. Axitando a copa atopamos a consabida nota de colonia gran reserva, que debe de ser nota da casa. Ó engadirlle auga reálzase a madeira, que pasa a ser nobre e con ribetes de tabaco, e engádense especias, nomeadamente cravo e canela, moi moi nidias.

Ó bebelo puro a min fáiseme moi agresivo, case rasposo. Con auga, expándenos na boca os aromas do nariz, con protagonismo desta vez para o albaricoque e o chocolate (ou, agora, máis ben café) con leite, cun notorio final de tabaco. Tacto marcado (incluso algo de máis para o meu gusto) e firme estrutura, impresión de seriedade, de etiqueta (e xerezana) e carácter. Exemplo do que se comenta no primeiro parágrafo aplicado a un Speyside en traxe de oloroso.

Glenfarclas 15 anos

2010-01-21T03:41:00.000-08:00

Single Malt

Speyside

15 anos

Embotellado pola destilería

46,00% vol

Seguimos co escalón seguinte á última entrada, o Glenfarclas de 15 anos, un whisky que se amosa ouro vello moi cargado, xa entrando no ámbar. No nariz está marcado por un axerezado dos da vella garda, con madeiras vellas (faiado) e reborde de pasificados. Sobre isto temos notas do destilado, con tons florais de uz e de colonia da que gastaba o avó (que se fai co papel central). Claramente irmán do Glenfarclas 10, só que con máis definición e máis subtileza (as acetonas están máis civilizadas, hai tamén máis amplitude), e engadindo un pouco más de horizontalidade, con vainillas e aires de laranxa confeitada.
A boca é de entrada bastante graxa, cálida e cereal (malte, pantrigo), con froitos secos (abelá), na que se expande unha nube co que presentara no nariz perno na que as vainillas conducen ó cacao e a unha punta de tabaco.
Coa esencia do de 10 anos, pero con complexidade adicional e máis pulido, elegante, distinguido.

Glenfarclas 10 anos

2009-12-29T02:55:00.000-08:00

Single Malt

Speyside

10 anos

Embotellado pola destilería

40,00% vol

Como anunciara aí atrás, toca unha pequena serie con whiskies dunha das destilerías emblemáticas de Speyside, e unha das poucas independentes que quedan: Glenfarclas. Comezamos co máis accesible da gama, o Glenfarclas de 10 anos. Na copa preséntase cor ouro vello con algún apunte máis cargado. Ó nariz, o primeiro que xorde é aire de faiado con matices de acetonas, con madeira xerezana vella e un tanto austera no sentido de que engade pouca golosidade malia un certo apuntamento de paquete de figos pasos. Feita esta presentación, vai amosando toques florais de uz con especiados de semente de anís e un punto de xenxibre, matices que se van combinando entre si e cos anteriores e van evolucionando cara a colonia de señor maior.

No padal a hai, unha vez máis, faiado e mais especias (sobre todo gran de anís e comiño), con moi subtiles toques de figo paso e cacao sobre aire de mazá asada; a uz nótase máis conforme avanza a copa. A boca é lixeira e equilibrada, pero de certa firmeza, cun tacto que, sen ser rasposo, deixa ver a xuventude.

En xeral o perfil é lixeiro e de madeira xerezana vella como a que podemos atopar en moitos brandies andaluces pero coa personalidade escocesa do produto.

Glenmorangie Lasanta

2009-12-22T03:27:00.000-08:00

Single Malt

Highlands

De idade suponse que basicamente 12 anos

Embotellado pola destilería

46,00% vol

Esta é a versión xerezana da gama normal de Glenmorangie, e calculo que substitución do vello "Sherry finish" (unha mágoa que mandaran ó tacho o fino sherry wood finish, pero en fin). Sobre o cambio de embalaxe xa falei no Quinta Ruban, así que non me vou estender máis aquí.

Á vista preséntase ambarino/cobrizo. No nariz temos notas da casa de xeranios, améndoas torradas e, con aireación, casca de pomelo confitada sobre un fondo de caramelos, vainillas e froitos/froitas seco/as, tamén xenxibre. Na boca, o primeiro que nos cae é un pau xeitoso (e como é de carballo sete reás), con tanicidade, madeiras nobres, tabaco de pipa, manteigas, vainilla e millo torrado, ata que o whisky asoma da caixa, con xeranio e xenxibre máis ribetes de alcohol puro. Pasados uns segundos, coa boca baleira, queda unha sensación graxa de densidade, que é onde vemos máis claro o impacto do xerez, con aires de chocolate/café con leite, pasificados, froitos secos (noz, abelá e sobre todo améndoa torrada) e especias (xenxibre, noz moscada, vainilla). No final final os protagonistas son a améndoa torrada e, de novo, a pel de pomelo.

Paréceme un whisky curioso: de madeira leva a súa ración e máis (de feito, o carballo en si manda máis que o xerez; barrica nova pouco enviñada? ou é que a pegada tánica do principio non deixa ver o oloroso?), pero deixa falar o destilado (coas notas de familia e cun aire de mazá oxidada que se deixa ver de cando en vez). Como se ve no listón de descriptores, complexo, e sofisticado, tanto en aromas como en textura.

Estamos de volta

2009-12-03T01:39:00.000-08:00

Xa sei que levo unha chea de tempo sen atualizar isto, pero é que son malandro de nacemento, ultimamente estiven ocupado, a vida é moi complicada e esas cousas todas. Porén, chegou o inverno e o risco de frieiras, e xa teño case todo o material comprado para as catas desta temporada: vai haber uns poucos Glenfarclas, uns poucos Highland Park (xa tiña ganas de botarlle o dente ás novas versións), un par de Islays (cando tempo arrecie un pouco) e algunha outra coisita.

Dixen

Dalwhinnie 15 anos

2009-12-03T01:30:00.000-08:00

Single Malt

Highlands

15 anos

Embotellado pola destilería (DIAGEO)

43% vol

Dourado pálido, que a esta idade indica emprego de madeira vella e/ou predominantemente americana, aínda que tamén ten algún reflexo máis intenso. O nariz responde ó que di a etiqueta: hai tons florais de uz (eu comentaría tanto da flor en sí como das follas estruchadas) e mel máis un belisco de fume. Con todo, a min o que me chamou a atención é un claro ton mentolado que envolve, seguindo coa gama floral, uns aires de flor de castiñeiro ou hedreira que se sobrepoñen ós de mel. Ten franqueza e frescura (sobre todo polo floral/vexetal [sen chegar a herbáceo] da uz e a menta). A boca é tamén franca, e saborosa e consistente sen ser forte, cunha base de cereal en xeral de sensacións doces sobre a que van xogando as notas que viamos no nariz ata dar nun final de lonxitude media con aroma de pan acabado de sacar do forno. En todo o percorrido,hai protagonismo absoluto para o destilado, xa libre de calquera aspereza de xuventude (a madeira limitouse a sustentar e desenvolver, e a migalla de fume que leva acentúa máis que cobre). Sobre a estrutura, ten unha certa complexidade pero sempre armada con moita claridade, cunha elegancia afable.

Ardbeg TEN

2009-03-08T08:34:00.000-07:00

Single Malt

Islay

10 anos

Embotellado pola destilería

46% vol

Velaquí un dos tres (nun futuro catro) grandes representantes do estilo máis coñecido de Islay, o do rompemar fumegante (os outros veñen sendo Lagavulin e Laphroaig e proximamente Kilchoman; tamén se podería contar a Caol Ila, pero o seu perfil vai un pouco nun capítulo aparte). Indo ó material en si, este líquido de cor palla cargado despide inmediatamente unha vaga de fume de turba que amosa claramente o que é, pero non deixa atrás todo un abano de complexidades, harmonías e excursos pituitarios nos que un pode botar tempo e máis. Está por un lado o carácter afumado en si, con notas de cinza e matices de hidrocarburos e piche fresco, que non logran sepultar un núcleo afroitado (pel de mazá vermella moi madura, carne de mazá golden) con derivacións que agora comentamos e mais ornamentos (non chegan a ingredientes de pleno papel) marítimos de iodo (percebe?) e matices de argazo e vento mareiro. Na boca o ataque é un algo picante pero estende inmediatamente a dozura do malte cunha sacudida de fume e cinza, para ir dando paso ó referido centro froital que se podería resumir como xa dixen (mazá) pero que fai incursións por outras tesituras (moi notablemente presenta aires de cando un entra na farmacia) sempre entrelazándose entre si mentres a cinza volve rexurdir ata un momento no que está a piques de entrar no dominante pero non chega a traspasar ese límite. O longuísimo final (especialmente nas primeiras semanas da botella), sinalado por un certo amargor que lle achega viveza, resolve en regalicia con certa substancia de chocolate branco e un resume dos compoñentes antes descritos movidos unha vez máis por certa brisa do mar.

Cómpre dicir que, conforme a botella leva unhas cantas semanas aberta e o nivel do líquido vai por debaixo da metade, prodúcese un notirio cambio na personalidade do líquido: as notas mariñas fanse aínda máis discretas e vai aparecendo, ata tomar protagonismo, un ton de pan torrado/aroma de habitación na que se fai café, ó tempo que a mazá da boca vai evolucionando e incluíndo, por exemplo, un certo carácter de infusión herbal, concretamente macela e herba luísa [teño que dicir que, sen considerar desagradable esta segunda cara, penso que o momento ópimo é cando leva entre unha e catro semanas aberto, pero como xa se sabe de gustibus non est disputandi]. Para resumir en poucos adxectivos, completo, razonablemente costeiro, complexo, potente [o suficiente como para parecerlle desagradable a quen non guste deste estilo] e, atención, equilibrado, co fume e a cinza sempre integrados aínda que, como xa dixen, coa sensación de que están a piques de pasar o límite.

BenRiach Arumaticus Fumosus

2009-03-01T07:52:00.000-08:00

Single Malt

Speyside

12 anos

Embotellado pola destilería

46,00% vol

Parece que se trata dunha edición remadurada/acabada/etc. en envase especial (neste caso de ron escuro xamaicano) da versión afumada de BenRiach. Tendo isto en conta, o primeiro que impacta deste whisky é a palidez do color: cor palla con notas aceiradas, que indican unha boa proporción de barricas de terceiro uso polo menos (o que non ten por que ser para nada unha mala cousa vistos os excesos que se teñen ambotellado nos últimos anos). No nariz temos un golpe de fume ben evidente pero que non encobre a personalidade do destilado, cheo de banana (madura e verde) con matices herbáceos que lle achegan frescura e mais certos atisbos de disolvente. Na boca preséntase algo similar, cun ataque importante pero non excesivo de turba que dá paso á banana con dozura e con matices de pera antes de volver rexurdir (a turba, digo), cun ton seco e secante no que sen desaparecer a banana se expande o fume con feluxe, algo de plátano e mesmo algo de embutido afumado.
Non podo valorar o impacto do ron pola miña completa ignorancia nese campo (quitando os combinados baratos con cola que un toma cando é novo e esas cousas todas), pero tanto o color como o feito de que o perfil do whisky quitando o fume e mutatis mutandis ten o aire de familia do BR de 12 anos fan supoñer que non puido ser moi agresivo e que máis ben fai acentuar os trazos que xa se atopaban no carácter da casa.

BenRiach 12 anos

2009-02-22T08:34:00.000-08:00

Single Malt

Speyside

12 anos

Embotellado pola destilería

43,00% vol

Velaquí unha das notas que teño pendentes de colgar pero aínda non puxen por pura malandraxe a mais por unha tempada laboral un tanto frenética. Whisky de Speyside pouco visto pero cunha gama bastante ampla e que eu descoñecía completamente (comme tutti quanti, por outra parte). Merquei este por facerme unha idea do "básico", xa que non anuncia tratamento de madeira especial nin carga particular de fumo, a diferenza doutras propostas da destilería.
Na copa preséntase dourado pálido, sen ningún specto visual especialmente destacable. O nariz amosa un carácter perfumado con matices florais (uz, caravel) e afroitado; neste último aspecto toman o protagonismo notas de banana, madura, pero tamén, e especialmente, verde, acompañadas doutros aires tropicais ou de froita de verán, como pode ser o ananás e a pel de pexego, todo iso cun agradable e fino reborde de coco. Esta especie de macedonia con flores repítese na boca, onde se manifestan notoriamente o caravel e a banana verde, sostidas por un apuntalamento de vainilla e mel.
En xeral dá a impresión dunha estrutura un tanto simple: fondo moi razonable da madeira, coa vainilla e o coco (aínda que non teño completamente claro que este último estea orixinado polo carballo), e unha chea do que os perfumistas chaman notas superiores, con todas as pinceladas antes recollidas. Con todo, non carece dun certo encanto e por algún motivo acompaña ben a temporada pre-primaveral.

The Dalmore 15 anos

2009-01-18T08:05:00.000-08:00

Single Malt

Highlands

Embotellado pola destilería

40,00% vol

Toca hoxe a terceiro e última (polo momento) mostra de Dalmore, co 15 anos (o de 40, o de 50, o Alexander III e o 1974 quedan un pouco fóra das miñas posibilidades). Totalmente criado en madeira de xerez (concretamente Matusalem, Apóstoles e Amoroso), este whisky amosa un color de ouro vello/ambarino que non se aparta demasiado dos anteriores. Na nariz continúa a semellanza da familia coa consabida laranxa, se ben desta volta se presenta cun ton máis perfumado (dándolle un pouco de tempo na copa parece escarchada e máis en licor), acompañada de chocolate con leite, matices anisados, certo ton floral de uz e toxo e todo un trasfondo que denota a madeira empregada: pasificados (ameixa, particularmente), especias (comiño? cravo?), azucre moreno e faiado/libros vellos.

Na boca, moi amable e franca, continúa o carácter de laranxa e chocolate con leite envolto en madeiras, pasificados, froitos secos (améndoa torrada), especias e os leves matices de monte, para rematar nun longo final marcado polo café e un nidio regusto de xaruto. Ó padal preséntase con certa sensación de densidade pero en ningún momento xaropento nin edulcorado. En certo sentido, parece como se collesemos o 12 anos, lle engadimos as dimensións xerezanas do Gran Reserva e lle desemos ó resultado un punto máis de desenvolvemento (que non de potencia).

The Dalmore Gran Reserva

2009-01-11T07:57:00.000-08:00

Single Malt

Highlands

Embotellado pola destilería

40,00% vol

Ao igual que o de 12 anos, tamén o "Cigar Malt" pasou polo cambio, e agora chámase "Gran Reserva". Segue a ter como trazo principal unha proporción maioritaria de madeira de xerez fronte a bourbon (60/40), o que queda ben de relevo no nariz e no padal. Non así na vista, que é bastante semellante ó 12 anos (entre o outro vello e o ámbar). No nariz, preséntase a nota de laranxa acompañada de café, que, contra o que eu esperaba, é máis ben minoritario e cede espazo ao chocolate. Están presentes tamén os matices de monte e de coiro, pero dunha forma moito máis discreta que no 12 y o. O carácter do aroma acábase de redondear con tons de biscoito máis un certo recendo a madeiras vellas, a faiado. Adivíñanse tamén os pasificados que se farán máis intensos na boca.

Nesta última, segue a laranxa con chocolate envolta en pasificados de oloroso (uva/ameixa/figo sen que ningún sobresaia dos demais) e froitos secos (particularmente améndoa torrada e posiblemente algo de abelá), cunha repetición do aire de monte e, sobre todo, de faiado, que cos pasificados e os froitos secos define o final.

En xeral, comparado co de 12 anos (non cheguei a probar o Cigar Malt), resulta máis axerezado, con máis ton froitoso e de madeira vella, o que o pode facer máis atractivo para os afeccionados ós brandies andaluces, se ben me parece que o seu irmán de 12 anos tiña máis definición e empaque.

The Dalmore 12 anos

2009-01-01T08:22:00.000-08:00

Single Malt

Highlands

12 anos

Embotellado pola destilería

40,00% vol

Outro highland que pasou por cambio de imaxe (xa é o segundo en pouco tempo) e tamén de composición, e de xeito similar ós outros, adóptase un look máis tirando a minimalista, estilizado, elegante e esas cousas todas; con todo, como o que aquí importa é o de dentro da botella (aínda que o cervo está moi bonito), imos ó que interesa. Parece que o Sr. Paterson, o elegante e bigotudo responsable de destilación e mesturas do grupo Whyte & Mackay (estou desexando que me chegue o seu libro), decidiu subirlle a proporción de whisky criado en madeira de xerez e agora están a partes iguais.

Non teño a man unha mostra do anterior, pero recordo que o color era semellante, ouro vello entrando ben no ámbar. O primeiro golpe de nariz faime destacar moito café, particularmente en gran, casca de laranxa amarga e unha dose notable de coiro; posteriormente, obsérvase tamén cacao, certos matices anisados e tamén un ton de monte, con uz e toxo acabado de cortar.

Todas estas notas volven aparecer na boca, coa laranxa, o café con cacao e os anisados, nun padal con presenza que engade notas de noz, algo de caramelo e toffee, repite os matices de monte e volve a presentar o coiro do nariz, pero que desta volta se vai transmutando en regusto de tabaco.

Estou comparando de memoria, pero paréceme que, fronte á versión anterior da anterior (a da etiqueta co debuxo en sepia), en liñas xerais, se engaden sabores novos (particularmente o de uz e toxo), se potencian outros (o café e o coiro, que antes estaba presente como unha pincelada moi escondida), outros se modifican levemente (das laranxas en confitura pasamos á casca fresca) e outros se retiran (recordo que o anterior tiña notas no final de coco, améndoa e mazapán non presentes neste). Un whisky robusto que non está para mexericadas pero segue sendo bastante contemplativo (pensemos café/cacao) aínda co novo vigor.

Redbreast 12 anos

2008-12-22T04:12:00.000-08:00

Pure pot still

Irlanda

Embotellado pola destilería

40,00% vol

O outro grande pure pot still irlandés (malte de cebada + cebada sen maltear e destilación en alambique de pote) e un exemplo intereseante polo aroma representativo do estilo pero sobre todo pola estrutura en boca, pero non nos adiantemos. De color é dourado intenso entrando no ouro vello. O aroma preséntanos unha vaga de froitos secos (sobre todo pecanas con algo de mazapán) con matices especiados (xenxibre, posiblemente algo de comiño, pero non estou seguro) e un matiz floral máis certos tons de vernices. Todo isto xúntase harmoniosamente nunha sensación penetrante no nariz, sen ser especialmente forte, que atopamos tamén noutros membros da familia (como o Powers, sen ir máis lonxe, onde o destilado de columna non consegue tapalo).

Na boca amosa o carácter central de pecana con matices de madeiras finas (repito: matices), verniz e un ton balsámico, e progresivamente van xurdindo tons amanteigados. Con "amanteigados" refírome tanto ó flavor/aroma en si como á sensación graxa, aveludada e envolvente que se nos presenta no padal, sensación que se prolonga mentres se vai engadindo unha nota de polpa de laranxa que engarza moi ben co matiz balsámico.

Un conxunto de aromas e sabores ben armado cunha boca moi destacable polo intenso (sobre todo na sensación manteigosa) e tamén longo sen perder en ningúm momento o comedimento nin a subtileza.

Penderyn

2008-12-17T01:24:00.000-08:00

Single Malt

Gales

Embotellado pola destilería

46,00% vol

Levo unha chea de tempo sen colgar nada por aquí, así que hai que subsanalo. Teño unhas cantas notas que ir colgando, cousa que farei nas próximas semanas. Polo de agora, vou comezando con este single malt atípico. Atípico por varios motivos: producido en Gales (se ben hai precedente histórico e tamén se producen whiskies en Bretaña), acabado sistematicamente en envases de Madeira (enténdase, do viño da illa de onde o Joao Alberto Jardim, ademais de madeira material) despois de pasar por madeira de Bourbon e destilado nunha soa vez nun alambique de pote pero que ten unha columna tabicada con placas enriba, co que queda a medio camiño entre un pot-still "normal" e o sistema que empregan para o Armagnac (con todo, en Escocia tamén hai un chintófano similar, o Lomond still, pero é practicamente unha rareza).

Á vista amosa un color palla pouco intenso que denota curta idade (agradécese que non fixeran trucos con caramelo). O nariz é moi aromático e aberto, con moita froita, principalmente mazá e pel de pexego con notas de corazón de gominola e ribetes tropicais. Está presente tamén un matiz de piñeiro e cedro que recordo que tamén había no (tristemente desaparecido) Glenmorangie Madeira Wood Finish, polo que supoño que é atribuíble ó acabado. Por riba, ten un claro ton de disolventes e acetona e acompañan certas notas vexetais (talo de fiuncho, posiblemente). En conxunto, dá unha impresión que recorda algo a caña branca do país.

Na boca presenta notas similares, sobre todo as afroitadas e de gominola, nunha impresión lixeira pero en certa contradición cun corpo pouco denso mais cunha sensación táctil algo basta e no límite do metálico, que é o que permanece no acabado mentres se esvaece a froita. Recorda unha vez máis á augardente branca de bagazo (será cousa da xuventude?).

En suma, ten por unha banda complexidade e un carácter franco e pronunciado, sobre todo no nariz, e bastante complexidade ademais de resultar bastante individual, se ben, por outra, queda moito por pulir, particularmente no padal e no remate. O dito: é como o punto medio entre un single malt escocés e unha augardente galega.

Glenmorangie Quinta Ruban

2008-09-28T07:20:00.000-07:00

Single Malt

Highlands

De idade suponse que basicamente 12 anos

Embotellado pola destilería

46,00% vol

Xa estou de volta das vacacións (co fresco do outonovolve un á actividade, ademais de que en verán tendo a beber menos destilados, exceptuando os G&T) e cunha botella nova, así que aquí estamos comentando o material. Como dixera no post sobre o Glenmorangie Port Wood Finish, Glenmorangie pasou por un importante cambio de imaxe (e non só de imaxe; tamén houbo cambios na xestión da destilería) similares ós doutras marcas como, notablemente, Dalmore, que pasan a acentuar máis o aspecto de luxo/exclusividade e esas cousas todas, pasando por riba do de tradición/artesanía (compárense, por exemplo, a etiqueta dos ABC wood finish coa imaxe tipo gravado antigo coas actuais; por certo, a botella de agora está moi ben e as etiquetas non teñen ningunha tacha evidente, pero a min as cápsulas de plástico non me acaban de convencer, aínda recoñecendo que é un tema bastante intrascendente). Como dixera daquela, o PWF pasa a se converter no Quinta Ruban, polo que creo que o máis razonable é comparalos.
Para empezar, nótase ben a subida de alcohol: a pegada no nariz é bastante intensa e, na boca, fronte á entrada aveludada e golosa que tiña a versión anterior, este é potente chegando case a facerse picante. Non son moi gustoso de cortar os whiskies con auga, pero este ben agradece unha pinga.
Polo demais, mantéñense moitas das notas definitorias do PWF, como o ton achocolatado e de froitos secos, especialmente noz, a nota balsámica ou o matiz floral (xeranio sobre todo) no nariz, pero engádense outros novos, notablemente un aire de améndoa, tanto crúa como tostada (esta última especialmente clara no final e acompañada dun nidio matiz avainillado) que non aparecía, cando menos tan clara, no PWF, e un carácter cítrico, entre laranxa e pomelo, que achega ó mesmo tempo profundidade, fragrancia e frescura. Cambian as cousas tamén con respecto ó equilibrio whisky/porto, xa que se despraza marcadamente favorecendo o primeiro e a froita do viño ten unha presenza como moito residual.
En termos xerais, o QR gaña en potencia e posiblemente tamén en complexidade, se ben non ten, polo menos sen diluír, aquel corpo goloso e amable que tiña o PWF (con todo, quizais se poida corrixir isto xogando coa auga engadida).

The Balvenie DoubleWood 12 anos

2008-05-29T02:28:00.000-07:00

Single malt

Speyside

Embotellado pola destilería

40,00% vol

37,95 €

Levaba tempo sen escribir porque aínda me queda material que trafegar, pero a xente de SMC tivo a bondade de me mandar un pouco deste biodiesel que non tomaba desde había un par de anos, polo que lles estou moi agradecido, así que aquí vai o comentario en fresco.
A cor na copa é de ouro vello, sen chegar ó ámbar nin ó cobre, con brillos algo máis claros. O nariz é aberto, con dous centros de gravidade: o afroitado e as especias. O primeiro deixa percibir sobre todo un carácter cítrico (laranxa) e de froita de óso, e o segundo achega importantes notas de vainilla, da canela que indican nas notas de cata e posiblemente comiño, máis un certo matiz de uz. Na boca entra cálido pero suave, bastante pulido e cun corpo moi equilibrado. Aparece de novo a froita de óso do nariz con algo do cítrico e coa infantería de especias que agora se estende polo medio e o final, momentos nos que se fan presentes tamén notas claras de xerez, con pasificados e froitos secos (noz, améndoa?) e un punto de café con leite. En termos xerais, é un whisky amable, saboroso e non exento de complexidade que se lle pode poñer, p. ex., a un sogro que normalmente non beba single malt.

The Macallan Fine Oak 12 anos

2008-04-06T08:03:00.000-07:00

Single Malt

Speyside

12 años

Embotellado pola destilería

40,00% vol

Non me vou meter co texto que viña (digo viña porque hai unha chea de tempo que non teño na man unha botella de Macallan do non-Fine Oak) nas botellas de Macallan e que comentaba que o whisky onde maduraba mellor era en envase de xerez. Todo o esnobista que son, supoño que cantas máis posibilidades ofrezca un produtor, mellor para o consumidor (sempre, claro, que isto non afecte a outros produtos), e parece que, por riba, o tinglado do Fine Oak lles funcionou, polo menos cuantitativamente, ben. O whisky en se ten un color dourado con algún tinte máis cargado. En nariz, o primeiro que destaca é un vivo e pronunciado ton de froita tropical (manga + lima?), aínda que dedicándolle un pouco de tempo empeza a aparecer un fondo que fai presaxiar a carpintería que vai vir despois (vainilla, coco , algo de floco de millo) máis, por momentos, algún matiz pasificado. En boca, segue claro o ton "tropical sabrosón", pero o que pasa a percibirse é unha marcada armazón de madeira con catro piares fundamentais que se van combinando e alternando: vainilla/toffee, manteiga, coco e millo torrado, nun desenvolvemento variado que se toma o seu tiempo e que transita polo perigoso borde da astrinxencia. En suma, sápido pero lixeiro, vivo, sofisticado e moi centrado no carballo, o que pode ser unha recomendación ou unha advertencia.

Highland Park 12 anos

2008-03-09T09:35:00.000-07:00

Single Malt

Illas (Orkney)

12 anos

Embotellado pola destilería

40,00% vol

33,95 €

Caso chistoso dun whisky que ten todo o que un single malt escocés pode ter (fume notable, uz, malte, algo de xerez...) pero feito nun lugar complicado de encaixar no mapa etnográfico-turístico de Escocia (as Orcadas). En fin, indo á cuestión: color ambarino cobrizo. No aroma aparece claramente, e xa ó destapar a botella, fume fresco cun certo matiz que só se me ocorre describir como piche. Este tinglado empireumático salpica un marcado carácter de uz e de torta de mazá (concretamente, e sobre todo cunha pinga de auga, fai pensar na xelatina que queda por riba das mazás da torta ou das mazás asadas) sobre un fondo malteado que algúns catadores describen como "mel". Na boca vanse alternando todos estes descriptores (fume, torta de mazá, uz, malte, mel?, nota de xerez?) con vigor pero sen estridencias e cun grande equilibrio e proporción dos compoñentes. Como dixen antes, ten todo o que se lle pode pedir a un single malt escocés para dar e tomar pero todo sumamente coidado: non é unha bomba de fume como os do sur de certa illa pero si que farda de afumado; non ten o afroitado de algún Speyside, pero tampouco carece de froita, nin anda escaso de peso e carácter nin tampouco de tons florais.

Torres 20 Hors d'age

2008-02-10T07:40:00.000-08:00

Brandy

Embotellado por Torres

Parellada (segundo algunhas fontes tamén ugni blanc)

Carballo Limousin

40,00% vol

30 €

Esta vez, e posiblemente sentando precedente, saio da parcela do whisky para me meter nos berenxenais do destilado de viño, por varios motivos: tamén me gusta o brandy (e a cervexa, e o viño, e o chocolate, e a música de Rameau, e...), son un defensor da biodiversidade (gastrodiversidade?) e a miña avoa tivo a bondade de me regalar esta botella. En fin, rematados os prolegómenos, imos ó choio: cor cobre con reflexos ambarinos. No nariz, franco, con notas florais (pronunciadamente de lilas), de ameixas (pasas e damascenas moi maduras), especiadas e cun fondo de vainilla e pastelería con moi subtís matices de madeiras nobres que ó ir rematando a copa se van tomando un certo ton de incenso. Estas impresións confírmanse na boca onde se fan especialmente presentes as ameixas e as lilas e, sobre todo, as especias, que fan fronte común nun claro carácter de comiño. O corpo está caracterizado por unha notable amabilidade contrastada con pinceladas do carballo que quedan subsumidas no mencionado carácter de comiño.

Glenmorangie Port Wood Finish

2008-01-11T08:38:00.000-08:00

Single Malt

Highlands

De idade suponse que basicamente 12 anos

Embotellado pola destilería

43,00% vol

35,75 €

Parece que Glenmorangie estivo reformando toda a súa liña, e os "X wood finish" non se producen máis. Agora ofrecen un Glenmorangie con paso por madeira de Porto que leva o nome de "Quinta Ruban"; eu estiven a babarme un pouco diante do escaparate de Arjeriz pero aínda non tiven ocasión de probalo. Con todo, aínda quedan botellas das versións anteriores nas tendas (conseguín esta recentemente en Aqua Terrae, en Vigo). En fin, ó choio: a color é moi profunda e interesante, dourada cargada/ambarina cunha chea de matices que van do ouro ó pel de cebola e case ó vermello, o que se ve especialmente mirando a botella. No nariz compróbase ben ás claras o "Port Wood Finish" (ruby, concretamente), cun carácter clara e abertamente viñoso pero non monolítico, porque vai acompañado de notas vexetais/florais (xeranio, particularmente) e de certos matices de cedro, así como dunha nota resinosa e por momentos algúns matices especiados e de froitos secos. Na boca preséntase un panorama semellante no que a nota resinosa que se percibía no nariz pasa a se converter nun carácter balsámico no medio dun longo e variado padal caracterizado pola súa complexidade (que inclúe notas achocolatadas) e por unha extrema suavidade, así como polo seu ton dóce, mol e intenso. En suma: moi viñoso, complexo, mol e un excelente investimento.

Talisker 10 anos

2007-12-30T09:35:00.000-08:00

Single Malt

Illas (Skye)

10 anos

Embotellado pola destilería (DIAGEO)

45,80% vol

33,75 €

Dourado intenso entrando no ambarino. No nariz, moi franco, destacan xa dous dos elementos que compoñen o carácter deste whisky: o malte e a turba, ambos intensos e complexos, con matices que se van intercalando e que deixan ver notas especiadas e mariñas. Unha vez que entra na boca, cóbrea completamente, con vigor e corpo. É un whisky moi dóce, pero esta dozura vese perfectamente equilibrada (aínda que ó mellor "equilibrada" non é o termo máis adecuado para unha sapidez así de marcada), despois dunha especie de pausa no padal na que un está á espera a ver o que pasa, por dous complementos: a xenerosa dose de turba e mais un ton picante (si, dixen "picante") que medran in crescendo ata estoupar en toda a cavidade bucal e na gorxa para despois irse esvaecendo entre notas iodadas (serán cousas da suxestión, pero un non pode evitar pensar nunha onda rompendo na Costa da Morte). Unha experiencia que un sempre queda con ganas de repetir, sobre todo en días de frío. Vese que é parente dos Islays, potente, turboso e costeiro pero sen tanta nota química/medicinal (isto non é un xuízo, é unha descrición). Imperativo coñecelo.

Connemara Peated Single Malt

2007-12-23T08:26:00.000-08:00

Single Malt

Irlandés

Sen indicación de idade

Embotellado pola destilería

40% vol

24,25 €

Dourado bastante claro. No nariz, o protagonismo pricipal é o da turba, potente e contrastante co resto de whiskies irlandeses, acompañada de diversos matices: por unha parte está o compoñente floral, que se move entre a uz (un descriptor común e ecoculturalmente moi oportuno entre os whiskies europeos) e a violeta, e, por outra, está un elemento de disolvente e banana con bordes de vainilla, e todos estes van interactuando na copa. Ó padal é amplo, potente, cun carácter malteado, cremoso, amanteigado, que cobre e enche o toda a boca ó mesmo tempo que se solta unha bafarada de fume longa e persistente que marca o retronasal e deixa no medio unha certa nota de regalicia. En suma, é un estilo diametralmente oposto ó que pode ser un Speyside como o que comentei a semana pasada; neste caso estamos diante dun whiskey aberto, agreste, que case ameaza con repetir despois de bebelo. Con todo, o feito de que non se poida describir como elegante non quere dicir que sexa agresivo, xa que a súa cremosidade o fai amable dentro da súa potencia e tendo en conta a notable presenza da turba (se ben pode non ser do agrado de todo o mundo pola intensidade do fume).

Cragganmore 12 anos

2007-12-16T08:22:00.000-08:00

Single malt
Speyside
12 anos
Embotellado pola destilería (DIAGEO)
40% vol.

32,70 €

Color ouro vello bastante cargado. A cápsula di "fragrante", e non conta mentira ningunha, porque o nariz destaca por iso, se ben non fai alarde de potencia. Complexo e plural, con notas de froita (particularmente pexego e albaricoque, con atisbos de cítricos) e matices florais (case rosa por momentos) e herbais. Na boca confírmase o nariz nun amplo desenvolvemento do pexego cos outros matices, pero estes últimos amplifícanse, particularmente o carácter cítrico (pel de laranxa fresca e confeitada), e engádense contrapuntos novos que teñen como trazos fundamentais un fondo de améndoa/coco/mazapán e unha moi subtil nota de fume que, unida á anterior, resolve en chocolate amargo no final (tamén hai que dicir que por momentos o carballo asoma máis do que persoalmente desexaría, pero non chega a deslucir). En liñas xerais é, como xa se dixo, un destilado complexo que, con todo, e como se ve especialmente no corpo, tira polo lado da elegancia e da subtilidade e non polo da forza, se ben isto non quere dicir que careza de firmeza. Mellor como aperitivo que na sobremesa (a madeira e o seu carácter tirando a magro fano parecer excesivamente amargo se se toma con algo minimamente dóce).

Presentación

2007-12-14T09:08:00.001-08:00

Velaquí o primeiro post deste tinglado que, fundamentalmente, leva a declaración de intencións e pouco máis. Visto que o espazo blogueiro galego non tiña cuberta unha disciplina fundamental para o europeo civilizado como é a augardente que leva o nome de whisky ou whiskey, un servidor decídese a contribuir a solventar o problema montando unha bitácora na que o que pretendo é ir colgando notas de cata de whiskies que, por algún motivo ou por outro, me parezan dignos de comentario. Por certo, comprobarase que teño unha forte preferencia polos whiskies destilados en alambique de pote (pot-still), ben sexan single malt ou non (como os pure pot still irlandeses); en parte é por esnobismo (¿quen non ten un pouco?), pero ¿hai alguén que non pense que todo blend estaría mellor se lle tirasen o whisky de columna?

Non sei con que periodicidade poderei ir engadindo notas, porque son de natural nugallán e, ademais, para poder adquirir as mostras de cata, teño que dedicarme a actividades máis lucrativas (a tradución, concretamente), mais procurarei amplialo con frecuencia e, posiblemente, poñendo unha versión en castelán [nota: isto xa está en marcha en www.megustaelwhisky.blogspot.com]. Ah, e, ademais da opción de comentarios, poño no perfil o enderezo de correo-e, porque non só é cousa de soltar as propias barrenadas senón tamén de saber o que pensa outra xente ou axudar no que un poida (que non é moito).

En fin, sláinte maith.